Op zoek naar zwaarddragers
Mexico 2002
Psuedoxiphophorus jonesii ♂
Alloophorus robustus ♂
Xiphophorus hellerii ♂
Xiphophorus pygmaeus ♂
Tekst
Kees de Jong
Foto's
Zie foto
Geplaatst
28 oktober 2019
Nadat we in 2000 in Morelia en omgeving voornamelijk op zoek waren geweest naar Goodeïden, waren Jan de Moree, Ludo Couvreur en ik van plan om ook nog eens kijkje te gaan nemen in het gebied waar de zwaarddragers voorkomen. Met name in het Panuco stroomgebied in het oosten van Mexico kunnen veel kleiner blijvende zwaarddragersoorten worden aangetroffen. Aangezien we hadden begrepen dat dit ook qua overige natuur een interessant gebied is, besloten we een reis te gaan plannen waarbij we een aantal in het Panuco-stroomgebied aanwezig biotopen wilden bezoeken. Ook wilden we tijdens onze reis tijd vrijmaken om ook iets van de indrukwekkende Mexicaaanse cultuur te bekijken.
Zondag 20 oktober
’s Ochtends om 11.30 vertrok ons vliegtuig richting Frankfurt vanwaar we verder zouden vliegen naar Mexico City. Na een lange, maar verder voorspoedig verlopen vlucht kwamen we om 19.00 uur locale tijd aan. In onze herinnering duurde het passeren van de douane twee jaar geleden uren, maar nu ging dit gelukkig een stuk sneller, zodat we een half uur later OMAR, LUIS, RODOLFO HUGO en de een dag eerder aangekomen JUAN CARLOS konden begroeten. Zij hadden die dag mede gebruikt om een geschikte auto te huren en waren hier uiteindelijk in geslaagd. Het bleek niet eenvoudig te zijn om een auto die voldeed aan onze eisen ten opzichte van de benodigde ruimte, minimaal 6 zitplaatsen en voldoende ruimte voor veel bagage, voor een redelijke prijs te bemachtigen. Vanuit Engeland hadden we reeds doorgekregen dat Royal hiervoor een geschikt adres zou zijn, maar hier bleek niets meer voorradig. Uiteindelijk bleek dat de Mexicaanse maatschappij Gold Rental de beste prijs-kwaliteit verhouding bood. Voor pesos 15.500 (ongeveer € 1.550) konden wij een Dodge Van voor twee en een halve week huren.

Nadat we nog iets hadden gedronken, vertrokken we met deze auto naar Morelia. Gelukkig reden Omar en Luis en konden wij rustig op de achterbanken gaan hangen. Aangezien het mij wederom niet was gelukt om in het vliegtuig echt te slapen was ik aardig vermoeid en blij dat ik half hangend op de bank wel in slaap viel. Om ongeveer 2.00 uur kwamen we in Morelia aan, waar we bij een hotel werden afgezet.
Maandag 21 oktober
Om 8.00 uur kwam Luis langs om ons op te halen. Deze dag hebben we gebruikt om rond te kijken in Morelia en een bezoek te brengen aan het Laboratorium van de universiteit. Helaas was aan de kwaliteit van de aanwezige vissen wel te merken dat OMAR de laatste tijd voor zijn studie veel in Mexico City verbleef. In vergelijking met twee jaar geleden was er veel minder nakweek en ook de volwassen vissen waren in een minder goede conditie. Op deze dag was OMAR echter ook in Morelia aanwezig en samen met hem hebben we een gesprek gehad met DR. EDMUNDO C. LÓPEZ BARBOSA de directeur van de biologische faculteit van de universiteit. Hij gaf aan zeer enthousiast te zijn over de werkzaamheden die OMAR in de afgelopen jaren op het gebied van de Goodeïden had verricht. Verder hebben we nog aan hem uit moeten leggen, waarom wij nu precies in deze groep vissen geïnteresseerd zijn. We konden gebruik maken van de op de universiteit aanwezige internetvoorzieiningen om een eerste mailtje naar huis te sturen. Ook tijdens de rest van de vakantie hebben we op deze wijze contact onderhouden met het thuisfront. Dit is op veel plaatsen in Mexico mogelijk en heeft als bijkomend voordeel dat het tijdsverschil niet meer van belang is. In Nederland is het zeven uur later en anders is het tijdens een reis lastig om telkens op het juiste tijdstip te bellen. Met behulp van een hotmail account is dit eenvoudig te voorkomen.

Op het lab hadden we intussen de zaken uitgezocht die we nodig hadden en in onze busje geladen. Luis zou ons tijdens de reis richting het Panuco stroomgebied vergezellen en ook hij nam de zaken mee die nodig waren.

Die avond konden wij bij PATRICIA M. GALLO DE PÉREZ, een vriendin van OMAR’S moeder slapen. Een heel genereus aanbod, wat ons de mogelijkheid bood om een veilige thuisbasis in Morelia te hebben. We hadden twee prima kamers en kregen elke ochtend dat we hier verbleven een prima ontbijt.
Dinsdag 22 oktober
Na een uitgebreid ontbijt kwam Luis ons om 8.30 uur met de auto bij het huis van PATRICIA ophalen. Op deze dag zouden we geen vissen gaan vangen, maar een bezoek gaan brengen aan het ten noorden van Mexico City gelegen Tula in de staat Hidalgo. Hier zijn nog overblijfselen van de Tolteken te vinden. Via de dijk door het Lago de Quitzeo namen we de snelweg hier naar toe, waarna we om 14.30 uur in Tula waren.

Het plaatsje zelf is niet veel bijzonders en het schijnt dat de huizen vroeger werden gebouwd met stenen van de Tolteekse ruïnes. De overblijfselen van de Tolteekse cultuur op ongeveer drie kilometer afstand van het plaatsje zijn wel interessant. Deze cultuur had haar hoogtepunt van 950 tot 1160. Het meest opvallende zijn de restanten van de tempel van de morgenster met een aantal zuilen, die dienden om grote dakconstructies te dragen en vier atlanten. Dit zijn ongeveer 4,5 m hoge zuilen als Tolteekse krijgslieden in officieel dracht: een plat hoofddeksel, een borstplaat in de vorm van een vlinder en een rond rugschild. Verder zijn er nog twee balspeelplaatsen, de restanten van een paleiscomplex, de gedeeltelijk uitgegraven grote piramide en de slangenmuur, de coatlpantli. Her en der zijn nog muurschilderingen te vinden en ook van de fries is her en der nog iets zichtbaar. Hierin zijn menselijke offers, slangen die mensen verslinden, jaguars met geofferde mensenharten in de bek en adelaars met mensenhoofden zichtbaar. In de loop der tijden zijn de kleuren van alle schilderingen verdwenen, waardoor een groot deel van het effect verdwenen is. Desondanks bleek Tula het bezoek meer dan waard. Veel van de geschiedenis van de Tolteken is gebaseerd op informatie die de Azteken in de vorm van verhalen en legendes aan de Spanjaarden doorgaven. Veel opvattingen over dit volk zijn tegenstrijdig en de interpretaties er van verschillen ook sterk. De Tolteken waren immigranten uit het noorden, die vaak als voorlopers van de Azteken worden beschouwd. Een belangrijke persoon in de geschiedenis van de Tolteken is Quetzalcóatl, een leider die door onderlinge rivaliteit in 950 werd verdreven en waarvan werd gezegd dat hij als god later nog eens over zee terug naar Mexico zou keren. Bij de komst van de Spanjaarden speelde deze mythe voor de Azteken een belangrijke rol.

Na enig zoeken vonden we in Tula het in het centrum gelegen hotel Casablanca wat voor 540 pesos drie goede tweepersoons kamers bood. We nuttigden de maaltijd op de plaatselijke markt (mercado) waar alle potentiële klanten door de verschillende eigenaren van de etenskraampjes enthousiast werden begroot. Het eten was spotgoedkoop en de kwaliteit ging. Alle gerechten worden ter plekke bereid en dit houdt over het algemeen in dat alles wordt gebakken in olie. Gevolg is wel dat het eten op z’n zachts gezegd redelijk vet is.
Woensdag 23 oktober
Deze dag wilden we de ruines van de Azteekse stad Teotihuacán bezoeken. Dit is één van de grootste toeristische attracties in Mexico. Na een lastig rit door een deel van Mexico City, waar het niet eenvoudig bleek om de juiste richting meteen te vinden. Een juiste aanduiding van de richting waren we op de borden hadden we niet gezien en we kwamen dan ook in de verkeersdrukte van deze wereldstad terecht. Dankzij het goede rijden van Luis kwamen we na enig zoeken en informatie vragen echter weer op de juiste weg terecht.

Teotihuacán ligt in de vallei van Mexico en is een toeristische trekpleister. Het meest opvallende zijn de twee grote piramiden, waarvan de grootste (zon) de derde van de wereld is. Alleen de piramides van Cholula en het Egyptische Cheops zijn groter. Naast de twee grote piramides zijn ook de Avenida de los Muertes en omringende gebouwen zeer indrukwekkend. Teotihuacán was vermoedelijk de grootste pre-Spaanse stad in Mexico waar op het hoogtepunt ongeveer 200.000 mensen woonden.

Op het terrein zijn zeer veel verkopers van allerlei souvenirs aanwezig. De prijzen van deze souvenirs verschillen enorm en het afdingen is een enorme sport. Het is echter nauwelijks te bepalen wat de te koop aangeboden zaken nu eigenlijk waard zijn en het is dan ook maar net wat een gek er voor wil geven. Vasthoudend zijn de verkopers echter wel en het beginnen van de onderhandeling leidt al snel tot lange discussies over de prijs.

Na het bezoek aan deze imposante architectuur reden we verder in noordelijke richting. Bij Pachuca (toch nog 1 miljoen inwoners) aangekomen besloten we eerst in de buurt nog te kijken of we een interessant biotoop konden vinden. We reden door in de richting van het zeer welvarende Chico, waarbij we het in het oog springende Christus beeld bovenop de berg passeerden. Een onderweg bestudeerd stuwmeer leverde niets op. Ondanks de regen was de weg door de bergen echter erg fraai. Onderweg waren er veel naaldbomen waar grote groepen tillandsia’s in groeiden. De snelstromende rivier die we in het Parque Nacional el Chico monsterden leverde ook niets op. In de inmiddels stromende regen stapten LUIS en ik weer in de auto en vertrokken we weer naar Pachuca om een slaapplaats voor de nacht te vinden.

In het centrum van Pachuca vonden we Hotel Americana waar een tweepersoonskamer slechts 150 pesos kostte. In het hotel was er enigszins sprake van achterstallig onderhoud. De gaten in de houten vloer onder de vloerbedekking vereisten wel enige aandacht bij het in en uit bed stappen. Na een eenvoudige maaltijd en een bezoek aan het internet cafés, zochten we onze schone bedden op.
Donderdag 24 oktober
Richting Huejutla. Vetrek om 7.45 uur. We reden door een sprookjes achtig mooi landschap met een veelheid aan kruid- en heesterachtigen vol bloemen en ook veel bekende en onbekende agaves en cactussen.
1. Puente Río Venados (Metzquitlan?)
Hwy 150 passeert deze en de rivier ligt in een dal. Ook hier in de omgeving veel cactussen. We waren eerst van plan om de auto tot vlak naast de rivier te rijden, maar deze vast kwam te zitten tussen een boom en een muur. Gelukkig lukte het om met vereende krachten ons vervoermiddel zonder schade weer los krijgen. Daarop besloten we om de brug over te steken en vervolgens daar naar beneden te lopen. De rivier had helder stromend water. De meeste vissen vingen we in de kleine ondiepe aftakkingen, waar minder stroming was.

Aangetroffen soorten:

• Poeciliopsis cf. gracilis
• Poecilia mexicana
• Pseudoxiphophorus jonesii

Hoogte: 1.348 meter 20º27’50.4” N 95º40’20.1” W
Watertemperatuur water 18ºC.

Hierna de afslag bij Ixtlahuaco naar Calnali. We hadden een prachtige rit door de Sierra Madre Oriental. Na een heel stuk al slingerend te zijn geklommen, arriveerden we ineens op de vlakke hoogvlakte. Ineens leek het wel op ons platte landje. Onderweg gingen we eten in Zacualtipan in een zeer eenvoudig uitziend vis- en garnalen restaurant. Alle gerechten werden meteen na de bestelling bereid en het smaakte uitstekend.

Hierna vervolgden we onze tocht richting Calnali.
2. Chicuapa
Dit is een klein riviertje voor Calnali bij twee huisjes onder de brug. Een vrouw gebruikte het water om de was te doen. Aan de boom was met een stuk touw een varken gebonden. Helder stromend water met een bodem van rotsen en rolkeien. De rotsen waren begroeid met algen en op een aantal plaatsen was er overhangend gras.

Aangetroffen soorten:

• Pseudoxiphophorus jonesii
• X. cf birchmanni
• Cyprinodon
• Kreeftjes

Deze vissen worden door de locale bevolking “poistas” genoemd.

Hoogte: 1.014 meter. 20º53’30.7” N 98º36’40.2” W
Watertemperatuur: 21,5ºC.

Van Calnali naar Huejutla. Later bleek er een nieuwe weg binnendoor, maar wij hadden nog een kaart van 2000 en hadden deze kortere route gemist. Hierdoor waren we gedwongen om allerlei kleine onverharde weggetjes binnendoor te nemen. Onderweg hadden we wel een paar keer een prachtig uitzicht bij het langzaam omhoog klimmen op deze weggetjes. Helaas bleek de weg niet erg eenvoudig te vinden en ondanks de vele malen dat Luis de richting vroeg, kregen we niet de indruk dat het erg opschoot. Een aantal stukken van de weg bleken nauwelijks begaanbaar. Zeker toen het donker begon te worden en we al geruime tijd onderweg waren begon te reis te vervelen. Uiteindelijk vonden we iemand die ons de kortste weg naar Huejutla wist te wijzen en uiteindelijk kwamen we om 22.00 uur hier aan. Het door Dave McAllister aangeraden hotel Posada vonden we aan de dure kant. Juan Carlos nam het initiatief en vond het aan het plein gelegen hotel San Carlos (what’s in a name) voor ongeveer een derde van de prijs (Pesos 350 per nacht voor 5 personen). Dit hotel bleek zeker in verhouding tot de lage prijs een prima accommodatie te bieden.

Nadat we de auto hadden uitgeladen, namen we nog een snack bestaande uit taco’s, gingen de vissen verschonen en naar bed.
Vrijdag 25 oktober
Aangezien het de vorige avond redelijk laat was geworden, stonden we later op dan we gewend waren. Na het controleren van de vissen, gingen we ontbijten en daarna naar de bank om dollars te wisselen. Vertrek om ca. 10.45 uur naar de Río Claro. Onderweg erg veel mistbanken en dus waren we gedwongen om erg langzaam te rijden. Op een dergelijke hoogte in de bergen komt dit regelmatig voor en borden met de tekst “Zona de niebla” gaven dit ook reeds aan. In het mistgebied fantastische varens langs de weg tussen de rotsen met bladeren van wel 1 ½ meter lang.

We namen vanaf Hwy 105 van Huejutla naar Pachuca de afslag richting Otongo. Door het beperkte zicht konden we nog steeds niet opschieten en pas nadat we in de richting van de vallei afdaalden, werd het zicht beter en konden we (lees Luis) weer wat doorrijden tot aan de rivier de Río Claro.
3. Tamala
Bij dit plaatsje is een brug over de Río Claro waar we vissen gingen vangen. Een brede stromende rivier die net als bijna alle andere stromende waters wordt gebruikt om te wassen. Brede rivier met sterke stroming in het midden en een bodem van kiezels en zand. In de rivier zwom een aantal muskuseenden. Op de oever zat een grote groep van verschillende soorten vlinders.

Aangetroffen soorten:

• Gambusia vittata
• Xiphophorus sp
• Poecilia mexicana
• Cichliden
• Zalmpjes

Hoogte: 297 meter. 20º59’43.9” N 98º48’00.0” W
Watertemperatuur 24°C. Ph en Gh 8.
 
De vissen zijn moeilijk te vangen door de aanwezige grote stenen. Met een handnet aan de andere oever lukte het om een aantal Xiphophorus te vangen. Deze houden zich voornamelijk tussen de wortels van de bomen en het overhangende gras op. Er waren geen waterplanten aanwezig. De gevangen Xiphophorus zijn lastig te determineren. Het is bekend dat in de natuur soorten als X. malinche en X. birchmanni samen voorkomen en dat er ook hybriden tussen deze twee soorten aanwezig zijn. Dit maakt het bepalen van de juiste soort er natuurlijk niet eenvoudiger op. Naar mijn mening wordt het dan bijna ondoenlijk. Naast de echte hybriden kunnen dan ook nog alle tussenvormen voorkomen en of een gevangen vis dan nog X. malinche is of voor bijvoorbeeld driekwart uit deze soort bestaat is niet meer te bepalen. Zeker als we dan nog nagaan dat de soort in de natuur nog erg variabel is. En was de eerst beschreven vis dan wel een ‘zuiver’ exemplaar?

Op de terugreis was er minder mist, maar veel vrachtauto’s en natuurlijk de overal aanwezig topes (verkeersdrempels), waardoor het toch nog tot 18.45 uur duurt voordat we weer terug zijn in Huejutla. Na de maaltijd bezoeken we het internet café, om de contacten met het thuisfront te onderhouden.

Nadat we het water van de vissen hebben ververst, gaan we om ongeveer 23.15 uur naar bed.
Zaterdag 26 oktober
Op deze dag gingen we van Huejutla naar CD Valles. Aangezien deze afstand niet erg groot is, hadden we tijd om onderweg enkele biotopen te bezoeken. We stonden om 6.15 uur op en nadat we het water van de vissen van locatie 3 hadden ververst gingen we ontbijten. Nadat we de auto hadden ingepakt, vertrokken we om 8.30 uur richting CD Valles. Eerst in de richting van Tamazunchale en daarna via de Hwy 85. Dit is een goed begaanbare weg en het schoot dan ook goed op.
4. Puente Escalar
Aan Hwy 85 van Huejutla naar CD Valles, iets voor het plaatsje Picholco.Dit was een klein stroompje onder de weg door. Helder stromend water met veel keien. Op de diepste plaatsen was het ruim anderhalve meter diep. In smalle gedeelte was veel overhangend gras. Naast het stroompje stond een hut met een oude man die maïs van de kolven stripte. Als huisdieren werden er enkele apen gehouden.

Aangetroffen soorten:

• Xiphophorus variatus
• Gambusia panuco
• Poecilia sp
• Cichliden
• Astyanax

De cichliden sprongen uit water en bleven soms aan oppervlak liggen. Een uitermate vreemd gedrag dat we op andere plekken bij deze vissen niet waar hebben genomen. Hoewel er prachtige uitgegroeide exemplaren van Xiphophorus variatus rondzwommen, lukte het ons niet om deze te vangen. Deze platy’s bleven telkens in de buurt van de bodem en wisten daardoor aan onze netten te ontkomen. Uiteindelijk hadden we met veel pijn en moeite twee volgroeide mannen en vier jonge dieren kunnen vangen. Deze werden verpakt in de hoop dat er een vrouwtje bij zou zijn. Thuisgekomen bleken de ongepaarde vinnen van de dominante man geel te zijn en bevinden zich op het lichaam een aantal verticale banden. Eén van de jonge visjes bleek een vrouwtje.

Het was de bedoeling om onderweg de Río Axtla, waar onder andere Xiphophorus cortezi en Xiphophorus pygmaeus voorkomen ook nog te bezoeken. Doordat we allemaal zaten te slapen, zijn we hier voorbij gereden en zagen ineens het bord met de aankondiging van de Río Coy.
5. Río Coy
Dit was op het moment van ons bezoek een vrij brede diepe rivier (ca 12 meter) met troebel snel stromend water. Aan de oever overhangend gras en (moeras)planten in de minder snel stromende gedeeltes. Een fraai gezicht was de grote ijsvogel die boven de rivier vloog. Waarschijnlijk ook op zoek naar levendbarende tandkarpers. Tussen de planten werden de meeste vissen gevangen.

Aangetroffen soorten:

• X. multilineatus (in grote hoeveelheden)
• X. variatus
• P. jonesi
• Zalmpjes
• Poecilia mexicana
• Cichliden
• G. vittata
• G. panuco

Verder krijgen we nog twee soorten garnalen in ons net, een grote garnaal, Macrobrachium met lange armen en kleine doorzichtige met groene eitjes.

Hoogte: 63 meter. 21º44”56.3’ N 98º57”27.4’ W
Watertemperatuur 23°C. Ph 7,5 en Gh 18.
 
De hardheid ging bij deze biotoop in verhouding tot de eerdere snel omhoog en de hoge hardheid speelt vermoedelijk ook een rol bij het houden van de vissen uit deze biotoop in het aquarium.

Om 16.45 uur vertrokken we naar CD Valles. Van onder andere de Engelsen die dit gebied vaak hebben bezocht, hadden we gehoord dat Hotel Taninul een goed plaats was om te verblijven en om van daaruit de andere biotopen in het Panuco-stroomgebied te bezoeken. Dit hotel lag aan de Hwy 70 in de richting van de kustplaats Tampico. Ongeveer 12 km na CD Valles vonden we het luxueuze hotel. De entree van dit in Spaanse stijl gebouwde hotel was indrukwekkend en de prijzen bleven hierbij niet achter. Voor een tweepersoons kamer moest 490 pesos per nacht worden betaald. De sterke zwavellucht die in het hotel hing, werd door ons niet echt gewaardeerd.
Zondag 27 oktober
Het had ’s nachts al heel hard geregend en ook bij het opstaan was dit nog het geval. Na het ontbijt gingen we ’s ochtends eerst weer de vissen verschonen. Luis had slecht geslapen en daarom besloot ik te rijden. Eindelijk was er voor Luis ook een wat rustige dag.
6. Río Choy
In eerste instantie waren we voorbij het hek gereden, dat vlakbij Hotel Taninul bleek te liggen. Nadat we terug waren gereden, hebben we de auto geparkeerd en zijn met een bepakking bestaande uit de vangspullen, fototoestellen etc aan de wandeling begonnen. Na een eindje lopen, kwam ik er achter dat ik mijn fototoestel in de auto had laten liggen en besluit terug te gaan. JUAN CARLOS neemt mijn net over en na het toestel opgehaald te hebben haal ik ze na enige tijd weer in. Volgens MACALLISTER is het 40 minuten lopen naar de bron. De luchtvochtigheid was groot en dus werd het zweten. Het geasfalteerde pad was goed begaanbaar, alleen een omgevallen boom versperde af en toe de doorgang. Na 47 min bereikten we de bron uit de El Abra bergen met fraaie namaak houten zitjes van beton. Opvallend waren de grote bossen bamboe die er staan. Het water stond erg hoog en enkele van de zithoekjes stonden onder water.

Aangetroffen soorten:

• X. nigrensis
• G. vittata
• G. panuco
• Astyanax

Watertemperatuur 23°C, Ph 7 en Gh 25!

Van X. nigrensis vingen we twee typen mannetjes, grote met een geelzwart zwaard en kleinere met nauwelijks een zwaard, die sterk aan X. pygmaeus doen denken. Deze aantrekkelijke soort bleek eenvoudig te vangen, aangezien er vaak veel vissen op de stenen aan het ‘grazen’ waren. Volgens de andere bezoekers komt ook de beensnoek Atractosteus tropicus er voor. Op deze soort werd door hun op andere dagen gevist.

Nadat we de wandeling terug hadden gemaakt gingen we weer naar hotel Taninul. Aangezien we vroeg aangekomen waren, hadden we nog tijd om enige tijd in het zwembad door te brengen en bier te drinken in het niet al te gezellige restaurant.
Maandag 28 oktober
We waren vroeg op om vissen schoon te maken. Deze dag wilden we enkele biotopen bezoeken die in de buurt van het hotel lagen. Door de Hwy 70 in de richting van Río Verde te volgen, kwamen we langs deze biotopen.
7. Puente el Naciemento
Deze vangplaats ligt op 23 km vanaf CD Valles in de richting van van de stad Río Verde aan Hwy 70 bij het plaatsje Santa Anita. Door een smal pad langs de brug naar beneden te volgen kwamen we bij de rivier. Het water was troebel en in de diepere gedeeltes snel stromend. De locale bevolking gebruikte de plek onder de brug om zichzelf en hun kleren te wassen en toen wij er waren, werden er ook nog enkele paarden gedrenkt. Ook hier vingen we weer de meeste vissen tussen de planten. De hier aanwezige Nezahuacoyotl zwaarddragers bevinden zich allemaal tussen de planten. Met behulp van het sleepnet wisten LUIS en ik hier een grote groep van te vangen. JUAN CARLOS loopt verder stroomafwaarts, waar de stroming minder was en het riviertje bijna dichtgegroeid met allerlei soorten planten. Hier wist hij een aantal kreeften te vangen. De waterplante Alternanthera zowel onder- als bovenwatervorm groeien op sommige plaatsen in grote bossen. Ook in de natuur was de onderwatervorm prachtig rood gekleurd. Ook kwamen we de kosmopoliet Riccia fluïtans (watervorkje) in ronde bollen tegen.

Aangetroffen soorten:

• X. nezahuacoyotl
• Poecilia sp
• Astyanax
• Kreeftjes

Watertemperatuur 25°C, Ph 7 en Gh 29.

Boven bij de brug bevond zich een zeer eenvoudig optrekje waar we nog iets gaan drinken. Hoewel erg eenvoudig en er niet veel geld aan het interieur is besteed, zag alles er keurig uit. De uitbaatster had met behulp van planten een leuke sfeer weten te creëren. Ze verkocht ook dagschotels, maar wij hadden geen tijd om deze te proberen. We gingen verder richting Río Verde naar het biotoop bij Tamasopo. Ik had al enige tijd last van mijn buikstreek, ik was natuurlijk in culinair oogpunt niets gewend, en dat werd er niet beter op. De pijnscheuten werden af en toe heviger en het begon er op te lijken alsof de wraak van Montezumae mij had getroffen.
8. Tamasopo
De naam is een verbastering van het Indiaanse “Tam Azote”, dat plaats van de waterval betekent. Dit biotoop wordt geheel terecht vaak in de literatuur genoemd. De fraaie watervallen en het prachtige heldere water vormen een waar el dorado. Het geheel is toeristisch en om bij het water te komen moest entree worden betaald. Het vangen van vissen was beneden bij de watervallen verboden, maar we kregen toestemming om boven de watervallen vissen te vangen. Na eerst een tijdje beneden gekeken te hebben naar de fraaie Montezuma zwaarddragers, de vele cichliden en de indrukwekkende molly’s (P. cf mexicana) klommen we omhoog om daar ons geluk te beproeven. Het riviertje dat een stukje verderop naar beneden stort is erg helder en hier treffen we dezelfde soorten als beneden aan. Het water wordt verder nog door een aantal witte ganzen gebruikt. Er zitten opvallend grote Montezuma’s en een prachtig groot vrouwtje trekt ook onze aandacht. Ze zwemmen in de buurt van de bodem en actieve mannetjes zijn goed zichtbaar. Een uitdaging om te proberen enkele van deze fraaie visjes te vangen. Dit blijkt erg tegen te vallen. Het lukt ons niet om ook maar één zwaarddrager in het net te krijgen. De overige vissen komen wel in grote getale in het net, maar daar zijn we minder in geïnteresseerd. Ik besluit nog wel om enkele cichliden mee te nemen, maar daar blijft het bij. Ook mijn verslechterende fysieke staat draagt er toe bij dat mij enthousiasme afneemt en ik liever in de zon ga zitten om te genieten van het prachtige natuurlijke aquarium voor mij. Tussen de plantenresten hebben we nog wel enkele kreeften gevangen en JUAN CARLOS gaat nog verbeten op jacht. Het zonnetje is lekker warm en ik kijk dit rustig aan.

Aangetroffen soorten:
 
• X. montezumae
• Cichliden, mogelijk ook Herichtthys tamasopoensis
• Poecilia mexicana

Het lukt echter niet om de zwaarddragers te vangen en we besluiten weer richting hotel te gaan. Onderweg passeren we de afslag naar het noorden in de richting van de vangplaats van Xiphophorus continens. Het gebied waar deze erg op X. pygmaeus lijkende soort is gevangen, is te ver om nog naar toe te rijden, maar we besluiten een stuk in de richting te gaan en daar in de eerste de beste rivier toch een poging te wagen. Mijn enthousiasme is niet erg groot maar we stoppen toch bij de eerste brug die we tegenkomen.
9. Puente Rascon (?)
Deze punt is de brug in de richting van Rascon. Het is een snelstromende rivier met troebel water. Het water staat hoog. Vooral dankzij het enthousiasme van LUDO vangen we hier enkele halfwas exemplaren van de Montezuma zwaarddragers tussen de begroeiing die besluiten mee te nemen.

Aangetroffen soorten:

• X. montezumae
• Astyanax
• Cichlide
• Poecilia mexicana
• X. montezumae wordt door ons tussen de planten gevangen. Alleen halfwas dieren.

Hoogte 358 meter. 21º57’57.3” N 99º14’43,8” W    

Bij aankomst in het hotel besluit ik naar bed te gaan. Mijn fysieke staat laat sterk te wensen over. Mijn reisgenoten brengen me nog enkele toastjes en wat water. Hopelijk kan mijn maag dit vertragen. Met enige moeite lukt het mij later op de avond nog wel om te helpen met het controleren en verschonen van de vissen. Blij dat het weer achter de rug is, laat ik me om 23.30 uur weer in het bed vallen.
Dinsdag 29 oktober
We verlaten hotel Taninul en vertrekken via Hwy 70 naar San Luis Potosi. In de buurt van de stad Río Verde ligt de afslag naar Laguna Media Luna. Langs een onverharde weg loopt een kanaal vanuit Media Luna en hierin zwemmen veel cichliden en enorme scholen molly’s. Na ongeveer een half uur rijden bereiken we Media Luna.
10 + 11 Laguna Media Luna
Media Luna is een bronnensysteem met veel kanaaltjes en stroompjes. Sommige delen zijn dicht begroeid met allerlei waterplanten zoals waterlelies, Bacopa sp. en Ludwigia sp. Het wordt veel voor toerisme gebruikt en ook voor duikers is het een ideaal gebied. De bronnen zijn ongeveer vijftien meter diep. Op de dag dat wij er komen is het er rustig en we kunnen ongestoord rondkijken. Deze plek is bekend vanwege het feit dat er een aantal soorten endemisch is. Twee soorten die dit betreft zijn de Goodeïde Ataeniobius toweri en de killi Cualec tessellatus. Ook wordt hier de molly P. latipunctata aangetroffen. Deze soort is hier uitgezet, maar heeft zich goed weten te handhaven tussen de aanwezige P. mexicana.

Op sommige ondiepe plaatsen zwommen enorme hoeveelheden vissen. Bij een dammetje troffen we in het ondiepe water grote hoeveelheden aan, die probeerden om tegen de stroom in omhoog te zwemmen. Het bleken voornamelijk Astyanax en P. mexicana te zijn. De telkens weer tegen het ondiepe stroompje in zwemmende visjes waren een leuk gezicht.

In de diepere gedeeltes tussen de planten vangen we de meer interessante vissen. Zowel Cualec als Ataeniobius zijn hier eenvoudig te vangen. De molly’s vangen we voornamelijk in het open water. De mannetjes van Cualec hebben een donkere staart en in de minder begroeide gedeeltes is duidelijk te zien dat ze een territorium boven de stenen hebben. De fraaie cichliden zitten meer in de diepere delen vlak boven de bodem en zijn dus moeilijk te vangen. Aangezien onze aandacht hier niet naar uit gaat, hebben we niet veel moeite gedaan om ze te vangen. Nu ik thuis ben twijfel ik hier wel over, want vooral de tamelijk klein blijvende “Cichlasoma” bartoni is een fraaie en opvallende vis met een prachtige zwart-witte broedtekening. Volgens Willem Heijns (Cichliden Jaarboek 1991) komt deze soort ook elders in het stroomgebied van de Río Verde voor, maar bevindt de grootste populatie zich in Media Luna. Deze populatie broedt het hele jaar door en doet dit ook in sneller stromend water. Van de forsere “Cichlasoma” labridens bevindt zich een geografische variant met een vergelijkbare broedtekening als “C”. bartoni, alleen is de bovenste helft van het lichaam geel in plaats van wit is.

Aangetroffen soorten:

• A. toweri
• P. mexicana
• P. multipunctata
• Cichlasoma bartoni (Bean, 1892)
• Cichlasoma labridens (Pellegrin, 1903)
• Cualec
• Astyanax

Hoogte 1.025 meter. 21º51’44.6” N 100º01’47.6” W
Watertemperatuur 30ºC Gh > 40 PH 7,5

We overnachtten in San Luis Potosi in Hotel San Luis aan de snelweg. Het hotel was prima, maar het restaurant wist ons hele gezelschap te verbazen over de grote hoeveelheid vet die in het eten zat. De groentesoep bleek te bestaan uit enkele rauwe halve aardappelen met grote stukken wortel in warm water. Geen aanrader en het slechtste wat we tijdens onze hele reis in Mexico voorgezet hebben gekregen. Hoewel ik mij al weer beter voelde en eigenlijk wel trek had, was mij dit maaltij mij toch te veel van het ‘goede’.
Woensdag 30 oktober
Vanuit San Luis Potosi naar Morelia.
12. Jesus Maria
Klein plaatsje dat via de afslag naar Los Reyes kan worden bereikt. In eerste instantie waren we op zoek naar de plaats waar eerdere Xenotoca variata was gevangen. Van deze fraaie populatie had ik in 2000 enkele vissen van Omar gekregen en aangezien ik toen maar één vrouwtje had, leek het mij goed om vers bloed te vangen. Volgens de bevolking was deze plaats nu echter volkomen droog, maar was er aan de andere kant van het dorp wel een klein stuwmeer (presa) waar water in stond. Het dorpje Jesus Maria is erg klein en de hoofdweg is onverhard. Na door het dorp gereden te zijn vonden we het stuwmeer, waar we vol enthousiasme begonnen met vissen. Het meer is voor een groot deel begroeid met waterplanten en het vangen lukte het beste met de handnetten. We vingen hier geen Xenotoca variata, maar wel enkele exemplaren van Xenoophorus captivus. Tussen de planten vingen we enorm veel waterinsecten. Vooral de enorme libelle larven vielen op.

Aangetroffen soorten:

• Xenoophorus captivus (enkele)
• Astyanax (veel)

Na het bezoek aan deze plaats gingen we weer naar Morelia, waar we om ongeveer 17.00 uur aankwamen. De vissen werden in de aquaria geplaatst en daarna nog even informatie via hotmail met het thuisfront uitgewisseld. Het bleek al snel dat de vissen die we hadden meegenomen uit Media Luna de reis voor het grootste deel niet hadden overleefd. Mogelijk was het beter geweest om deze vissen onder water te verpakken vanwege de hoeveelheid mineralen op de huid. Dit was natuurlijk stevig balen en vooral LUDO vond het vervelend dat de Cualec de reis niet hadden overleefd. Hij had deze aan een bevriende aquariaan beloofd en kon nu alleen enkele geconserveerde exemplaren overhandigen.

De overige vissen leken allemaal gezond en werden in de voor de reis gevulde aquaria geplaatst. Hierna volgden wij Luis op z’n motor naar het huis van Patricia waar we de nacht weer gingen doorbrengen. Helaas was daar niemand thuis en we besloten eerst in de buurt te gaan eten. Na enige rondlopen kwamen we terecht in een soort hardrock café, waar we enkele hamburgers aten. Naast de stevige muziek, die door de deelnemers van het gezelschap met sterk verschillend enthousiasme werd ontvangen, viellen vooral de grote hoeveelheid televisie toestellen op. Je kon geen kant opkijken of je blik viel op de felle kleuren van een beeldscherm. Bier ging er per twee, dus dat schoot op.
Donderdag 31 oktober
Voor deze dag hebben we nog geen plannen gemaakt. We staan op om ongeveer 7.00 uur en na een ontbijt gaan we de stad in. LUDO en ik willen graag nog een aantal plastic pannensponsjes, die uit elkaar gehaald goed als schuilplaats voor netgeboren visjes kunnen dienen, kopen. We besluiten hiertoe naar de markt in het centrum van Morelia te gaan. Het centrum blijkt helemaal verstopt te zijn met verkeer en het is niet mogelijk om de auto ook maar ergens te parkeren. LUIS zet ons af en we gaan met z’n vieren verder. Na enig zoeken vinden we een aantal kraampjes waar de door ons gezochte plastic sponsjes worden verkocht. Net als meestal is de prijs ook nu weer onderhandelbaar. Even later blijken de sponsjes ook nog elders te koop en nu voor een lagere prijs. We besluiten er nog een aantal te kopen. Meewarig kijkend verpakt de marktkoopman alle groene sponsjes. Het moet voor hem een eigenaardig gezicht zijn om vier volwassen mannen zo geïnteresseerd te zien in zijn pannensponsjes.

De rest van de dag brengen we in de stad door.
Vrijdag 1 november
We hebben van de de studenten gehoord dat ze een fraai biotoop in de buurt van Zamora weten. Ook de universiteit is geïnteresseerd in een aantal vissen van dit biotoop en de volgende ochtend om 8.30 vertrekken we samen met LUIS en RODOLFO naar La Luz. Onderweg krijgen we een telefoontje van Omar die vraagt of het goed is dat er nog twee mensen meegaan. HUGO MEJÍA MADRID uit Mexico City doet onderzoek naar parasieten bij Goodeïden en SANDRA MILENA GUERRERO uit Colombia onderzoekt het ovarium van Chapalichthys encaustus. Voor beiden is de door ons te bezoeken locatie interessant. Na enig zoeken vinden we hun huis in Morelia en stappen zij beiden in. Na ruim een uur rijden vanuit Morelia bereiken we de locatie.
13. La Luz
Deze bronnen en bijbehorende meertje liggen ten zuidoosten van Zamora aan de weg naar Jiquilpan in de buurt van het dorpje Orandino. Het heeft helder water en de bodem bestaat uit rotsen en zand. Op sommige plaatsen is de oever dicht begroeid met planten waaronder ook weer de op veel plaatsen verwilderd voorkomende waterhyacinth. De bevolking gebruikt dit water als recreatiegebied. Er zijn grote hoeveelheden koe- en zilverreigers aanwezig. Ook is er veel kikkerdril aanwezig. Met behulp van het vijf meter lange sleepnet van de universiteit gaan LUIS, RODOLFO en ik aan de slag. Het lukt ons al snel om grote hoeveelheden vissen te vangen. De hoeveelheid vis en de diversiteit aan soorten maakt dit een prachtig biotoop. De Skiffia multipunctata is erg variabel en naast ongevlekte egaal gekleurde exemplaren vangen we ook vissen met heel veel zwart en goudkleur. Prachtige exemplaren die het kweken van de zwarte Skiffia-hybride ‘black beauty’ geheel overbodig maken. De ongevlekte exemplaren lijken heel erg op de in de natuur uitgestorven Skiffia francesae. Recent genetisch onderzoek heeft ook al aangetoond dat deze twee Skiffia-soorten heel nauw verwant zijn. S. multipunctata is hier een forse vis waarvan sommige gevangen exemplaren wel 8 cm groot zijn. De C. encaustus heeft een goudkleurige buikzijde en een fijne vlektekening. Zoogeneticus quitzeoensis wordt vooral tussen de planten aangetroffen. Deze populatie lijkt enigszins anders dan de op dit moment bekende populaties, maar de soort is bekend om zijn natuurlijke variabiliteit.

Ammocoete-larve Dit zijn de jongen van de prikken, ze leven vele jaren in de modder waar ze voedsel uit het water zeven® ze zijn nog niet parasitisch 

Aangetroffen soorten:

• Chapalichthys encaustus
• Skiffia multipunctata
• Goodea atripinnis
• Alloophorus robustus
• Zoogeneticus quitzeoensis
• Poeciliopsis infans
• Poecilia mexicana
• Lamprei (prik)
• Xiphophorus helleri
• Tilapia
• Karpers

De laatste drie soorten zijn geïntroduceerd.

Hoogte 1.637 meter. 19º56’07.7” N 102º18’18.00” W
Watertemperatuur 21ºC Ph 8,5 Gh 3

Volgens HUGO is de temperatuur in dit gebied vaak lager dan de door ons gemeten waarde. Af en toe komt een temperatuur van 10ºC ook voor.

Het is die dag Dia de Muertos en dit wordt in Mexico uitbundig gevierd. De doden krijgen op deze dag veel aandacht van de nabestaanden. De graven worden versierd met bloemen (veel Afrikaantjes) en grote kransen. Verder wordt er eten en drinken op het graf gelegd. Bij sommige graven wordt de hele dag doorgebracht. Alles is erg feestelijk en overal worden zaken die in verband met de dood staan opgehangen. Voor de kinderen is er veel snoepgoed in de vorm van doodskoppen en skeletten. Vooral in Patzcuaro.wordt dit uitbundig gevierd en hier gaan we ’s avonds naar toe. Het blijkt enorm druk te zijn en het duurt dan ook geruime tijd voordat we het stadje bereiken. Om ongeveer 22.30 hebben we de auto geparkeerd en kunnen we ons in het feestgewoel storten. We besluiten eerst nog wat te eten en onder het genot van enkele biertjes eten we pizza. Daarna gaan we naar het kerkhof om de versierde graven te zien. Hier vindt eigenlijk een groot feest en er wordt allerlei eten en drinken verkocht. Samen met Omar en anderen drinken we veel rum en andere spiritualiën, die in grote hoeveelheden in koelboxen zijn meegenomen. Het is inmiddels aardig fris geworden en warme kleding is niet overbodig. Enkele Mexicanen uit het veel warmere zuiden zijn gekleed alsof het 20 graden vriest. Om ongeveer 4.00 uur zijn we weer thuis.
Zaterdag 2 november
Deze dag waren we niet al te vroeg op. Om 12.00 uur gingen we naar de universiteit om de vissen te controleren. We besloten om die middag naar Opopeo via een prachtige weg met veel dennen en steeneiken (wintergroen) te gaan om Allotoca meeki te vangen. HUGO en SANDRA gingen mee.
14. Opopeo
Hoewel we deze plek twee jaar eerder ook al hadden bezocht, was het toch nog even zoeken om de juiste weg in het dorpje omhoog te vinden. Het gaat hier om een tussen de huizen gelegen meertje. Er bevonden zich enkele bronnen die het telkens van vers water voorzien. Op een aantal plekken waren zeer veel waterplanten.

Aangetroffen soorten:

• Allotoca meeki
• Goodea cf atripinnis
• Tilapia

Ook deze keer heeft JAN de waterwaarden weer gemeten.

Watertemperatuur 17°C, Ph 7 en Gh 0-3.

Opopeo is waarschijnlijk nog de enige plaats te zijn waar Allotoca meeki voorkomt. Het oorspronkelijk grotere biotoop schijnt door vervuiling niet lange geschikt te zijn voor deze niet al te kleurrijke soort. Gelukkig komt de soort hier nog in grote aantallen voor en tussen de planten treffen we veel exemplaren van ongeveer 4 cm lengte aan.

De bijna overal voorkomende Afrikaanse cichliden tilapia’s kwamen ook hier in grote aantallen voor. Erg opvallend waren de goudkleurige Tilapia’s waarvan af en toe groepen van circa 10 stuks te zien zijn. Op een gegeven moment lukte het LUDO om ook een goudkleurige Goodea te vangen. Bij nadere bestudering bleken er hier ook af en toe meer van voor te komen. Op een gegeven moment had ik een goudkleurig exemplaar tussen enkele stenen geïsoleerd, maar het lukt me niet om dit exemplaar te vangen. Natuurlijk kwamen er wel veel normaal gekleurde exemplaren met een lengte van ongeveer 3 centimeter in het net terecht. Het door Ludo gevangen exemplaar overleefde de reis niet, zodat er alleen enkele vage digitale foto’s van deze kleurvariëteit bestaan. In ieder geval iets om een volgende keer meer aandacht aan te schenken. Het zal niet meevallen om een groepje goudkleurige exemplaren van deze Goodeïde te vangen, maar het is het proberen waard. Om ongeveer 18.00 uur zijn we weer terug in Morelia. Alle vissen worden in de gereedstaande aquaria gedaan. HUGO onderzoekt bij aankomst een aantal A. meeki op parasieten en bestudeert de darminhoud. De soort eet voornamelijk dierlijk voedsel, waaronder kleine slakjes die in hun geheel worden gegeten. Uit onderzoek dat hij naar andere soorten Goodeïden heeft gedaan, blijkt dat het voedsel voornamelijk door het aanbod wordt bepaald. De meeste soorten zijn omnivoor, met een voorkeur voor dierlijk voedsel. ’s Avonds gaan we eten bij de een restaurant van de Amerikaanse ketenVips. Het eten is daar iets meer aangepast en beter geschikt voor onze gevoelige magen. Om 22.20 uur zijn we weer thuis.
Zondag 3 november
Een soort die onze interesse had, was Girardinichthys multiradiatus. Een fraaie Goodeïde die echter niet eenvoudig te houden is. Mogelijk dat een nieuwe populatie beter aan de aquariumomstandigheden te wennen zou zijn. Het verspreidingsgebied van deze soort is de laatste jaren enorm afgenomen en op veel plaatsen wordt de soort dan ook niet meer aangetroffen. OMAR DOMINGUEZ DOMINGUEZ gaf ons echter een aantal plaatsen waar de soort nog aanwezig is en hiervan besloten we Maravatio bezoeken.
15. Maravatio
Deze plaats ligt aan de snelweg naar Mexico City en aan de hand van de uitstekende beschrijving konden we de bron waar de soort voorkomt eenvoudig vinden. De bron ligt tegenover een benzinepomp en naast een winkel. Het water wordt door de bevolking voor allerlei doeleinden gebruikt en tijdens ons bezoek werd er niet alleen een auto gewassen, maar kwam ook een plaatselijk voetbalteam zich na de wedstrijd wassen. Om de het water bevindt zich een gemetselde muur. In het heldere water van dit basin zijn vele soorten vissen zichtbaar. In de het ondiepere deel zijn deze echter beter te vangen.

Aangezien de vissen het eenvoudigste in het ondiepere deel waren te vangen, gingen we hier aan de slag. Met behulp van het sleepnet wisten we als snel grote hoeveelheden te vangen. G. multiradiatus houdt zich het meest op tussen de planten en ook in het kleine afvoerstroompje kon deze soort tussen de planten worden aangetroffen. Een zeer fraaie vorm waar we dan ook erg blij mee waren. De Goodea verschilt van de voor mij bekende vormen en valt met name op door de vlektekening en het voor zover vast te stellen kleine formaat. Volgens MANFRED MEYER, die de door ons geconserveerde exemplaren heeft bestudeerd, is lastig te bepalen of de door ons gevangen exemplaren behoren tot G. atripinnis of G. gracilis. De door ons gevangen vissen lijken het meest op de uit het Panuco afkomstige laatste soort, terwijl dit biotoop onderdeel uitmaakt van het Río Lermae-stroomgebied wat het tot het verspreidingsgebied van G. atripnnis behoort. Nader onderzoek is noodzakelijk. Ook vingen we nog een grote Tilapia, waar we één van de aanwezig jongens blij mee konden maken. Hopelijk heeft deze soort goed gesmaakt.

Aangetroffen soorten:

• Girardinichthys multiradiatus
• Goodea sp
• Poecilia mexicana
• Tilapia
• Notropis cf calientes
• Poecilia reticulata

Hoogte 2.042 meter. 19º52’57.1” N 100º26’53.0” W
Watertemperatuur 21°C, Ph 7 en Gh 3.

Verder nog aanwezig Mexicaanse vlokreeftjes Yalella aztecta (ook gouden vorm) Cambarellus.

Planten: Ceratophyllum, Potamogeton gaeyi, waterhyachinth, Ludwigia

De gevangen G. multiradiatus zijn door HUGO onderzocht op parasieten en bleken besmet te zijn met de van geïntroduceerde karpers afkomstige parasiet Bothriocephalos acheilognathi. Mogelijk dat het bestrijden van deze parasiet voor het houden van deze soort noodzakelijk is. Dit zou verder moeten worden uitgezocht. Het voedsel van deze soort bestaat voornamelijk uit Chironomidae (Orde: Diptera). De G. multiradiatus hebben blauwe verticale strepen zoals deze ook bij A. dugesii en A. maculata aanwezig zijn. Of deze fraaie tekening ook in het aquarium zichtbaar zal blijven, moet de tijd leren.
Maandag 4 november
Deze dag stond in het teken van een bezoek aan het gebied waar de monarch vlinders overwinteren. Het was die dag slecht weer en de rit naar het berggebied waar deze vlinder voor zou moeten komen. Na een lange rit door de regenachtige bergen werd ons al door de aanwezige deskundigen aangegeven dat er nog geen vlinders waren. Na een stukje verder gereden te zijn, stuiten we op een verkleumde en dik ingepakte Amerikaanse wetenschapper te woord gestaan. De vlinders waren dit jaar extra laat door het aanhoudende slechte weer en er was nog geen vlinder gesignaleerd. Teleurgesteld reden we weer terug. Onderweg brachten we nog een bezoekje aan het de vorige dag ook reeds bezochte Maravatio.c
Dinsdag 5 november
Op deze dag zijn JAN, LUDO en ik bezig geweest met het verpakken van de vissen. JUAN CARLOS maakte van de gelegenheid gebruik om kreeften te gaan vangen in Uruapan. Het verpakken kostte wederom veel tijd, maar gelukkig duurde dit veel minder lang dan in 2000 en waren we om ongeveer 16.30 uur klaar.
Woensdag 6 november
Deze dag stond geheel in het teken van het vertrek. Na vooral Patty en haar familie bedankt te hebben voor de gastvrijheid vertrokken we naar de luchthaven in Mexico City. Het eerste deel van de rit gaf eigenlijk geen problemen, maar om in deze metropool de weg te vinden, viel niet mee. De afslagen zijn redelijk onoverzichtelijk en de van de ene baan naar de andere baan flitsende medeweggebruikers maken het er niet eenvoudiger op. Ik had het geluk dat ik mocht rijden en dankzij het kaartlezen van JUAN CARLOS lukte het ons om het vliegveld te bereiken. Eerlijk gezegd was ik blij dat we er waren. Het inleveren van de gehuurde bus gaf geen problemen. In totaal hadden we 4.500 km gereden tijdens de afgelopen 2 ½ weken.

Het enige spannende was nu nog het door de douane krijgen van de vissen. Dit kan nog wel eens een probleem vormen. Van de universiteit hadden we een officiële brief gekregen waar op stond dat alle door ons meegenomen vissen afkomstig waren van de universiteit, ziektevrij waren en dat we met hun samenwerken aan een project om informatie te verzamelen over het houden en kweken van de vissen. Alle koffers van reizigers die via de USA vlogen werden geopend en zeer scherp gecontroleerd. Gelukkig was dit met de passagiers voor Lufthansa niet het geval, want ik had toch wel enige problemen bij de uitleg verwacht. We hadden onze koffers voor de zekerheid ook nog met plastic laten omwikkelen. Eigenlijk bedoelt ter bescherming, maar ik had het idee dat de koffers dan ook minder snel worden geopend. Met de rontgenstralen was er blijkbaar niets bijzonders te zien, want we konden gewoon doorlopen. Na nog enkele uurtjes wachten, konden we uiteindelijk zonder problemen vertrekken. Na een overstap in Frankfurt, waar we nog twee lange uurtjes moesten wachten, kwamen we uiteindelijk weer veilig in Amsterdam aan.

Bij thuiskomst bleken alle meegenomen nog in leven en konden zonder problemen in het aquarium worden geplaatst. De afgelopen periode is duidelijk geworden dat alle soorten zonder problemen aan hun nieuwe huisvesting konden wennen.

© 2018-2020 Poecilia.nl All Rights Reserved. Webmaster Marco Goeman
nlenfrdept
Don't have an account yet? Register Now!

Sign in to your account

X

.

© poecilia.nl